Een kerstboom op een kruis

Het nieuwe jaar is al een paar weken oud, maar tussen de containers van het restafval liggen en staan vaak nog kluitjes kerstbomen.

Tijdens de wandeling in de buurt komen we ze tegen. De ene kerstboom heeft nog een verdwaalde rode strik, een andere een toefje vergeten engelenhaar, gedrapeerd over de onderste takken. Een blauwspar, een Nordmann. Een aantal met kruis en eentje met kluit. Op de grond eromheen uitgevallen dennennaalden. En vrijwel allemaal hebben ze bovenaan een kaal, puntig stukje stam, waar ooit de piek stond. Of een engeltje.

Een stuk verderop staat een kerstboompje met kluit. We lopen er bijna langs, want in het donker valt het (mij) niet op. Het boompje staat in z’n zwarte plastic pot tussen de struiken opgesteld, langs het water. Maar Roef zet de rem erop als we er zomaar langs dreigen te lopen. Hier moet gesnuffeld worden.

Als een weggegooid klokhuis

Ik vind het altijd zo’n treurig gezicht, die afgedankte kerstbomen. In december nog vol tromgeroffel binnengehaald. En nu weggegooid als een afgekloven klokhuis, wachtend op de vuilnisman. Soms zelfs met ballen en lichtjes er nog in…

Word ik er treurig van, mijn hond reageert blij en opgetogen als hij onderweg zomaar een kerstboom op de stoep tegenkomt. Ideale geurpalen vindt hij ze. Krijgt hij de kans, dan neemt hij uitgebreid de tijd om de takjes te besnuffelen. Eerst linksom, daarna rechtsom. Dan rekt hij z’n hals nog wat uit (ha, dat is dus letterlijk reikhalzend uitkijkend), om aan een hoger gelegen takje te snuffelen. Om dan toch maar, als ik tijdens die donkere winteravond met gure wind toch echt door wil en wat ongeduldig aan de riem trek, z’n poot op te tillen en zijn parfum aan de mix toe te voegen. Sorry boom…