Hoe Taz Danelle’s leven redde

Ben je al helemaal in de kerstspirit of heb je sowieso behoefte aan een mooi verhaal? Dan hebben we er hier eentje voor je.

Als hondenbaas weet je als geen ander dat je altijd op je harige woef kunt vertrouwen. En er zijn genoeg films waarin een hond een belangrijke of zelfs reddende rol speelt. Die Walt Disney-films zijn ook te mooi om waar te zijn, maar toch kan een hond ook in de echte wereld fantastische dingen voor je doen. En misschien zelfs je leven redden.  Ook de Amerikaanse Danelle Ballengee, een van werelds beste lange afstands sporters, ontdekte dit.

Trainen in de woestijn

Het is in de ochtend van 13 december 2006 als Danelle Ballengee een trainingsrondje van zo’n 8 mijl gaat doen in de Moab woestijn. Ze maakt zich klaar, pakt haar witte pick-up truck en neemt haar hond Taz mee die altijd met dit soort rondjes mee gaat. Om een idee te krijgen wat voor een atlete ze is:  Danelle heeft vanaf 1995 tot die dag in 2006 aan 441 duurlopen meegedaan, waarbij ze 390 keer in de top drie eindigde. Ze won 6 ‘U.S. Athlete of the Year’ titels. Het is een echte bikkel.

Ruig en afgelegen

Die dag start ze haar loop in de woestijn bij de Amasa Black Trail, in het voor- en najaar vooral populair onder fietsers en wandelaars. Maar ze parkeert haar auto niet bij het startpunt, ze rijdt nog een stukje door. Op het laatste moment grijpt ze nog een rugzakje uit de auto mee waar haar waterfles in gaat, sluit de wagen af en laat haar telefoon er in achter. Na een paar mijl over de Amasa Black Trail slaan zij en Taz een pad in dat zelden gebruikt wordt en door de locals de ‘Mine Sweeper’ wordt genoemd. Het loopt door een verborgen canyon. Het is een ruig en afgelegen gebied, maar voor Danelle en Taz, niet ongewoon om hier te rennen.

En dan gaat het mis

Maar dan gebeurt in de uitgestrektheid en het bergachtige gebied van de woestijn het verschrikkelijke. Ze glijdt weg over een ijzig stukje steen en valt van een rots naar beneden ‘zoals een kind van een waterglijbaan afglijdt’. Tijdens haar val naar beneden komt ze tot 2 keer toe in aanraking met een grote rots. Als ze uiteindelijk tot stilstand is gekomen en haar adem weer een beetje terug heeft, checkt ze eerst of ze haar benen kan voelen. En dat is gelukkig zo. Maar na de eerste blijdschap hierover, komt de pijn en het besef dat ze niet kan opstaan, er is van alles gebroken waaronder het bekken. Ze moet hier weg, want ze heeft medisch hulp nodig en de kans dat iemand haar hier vindt is minimaal. Niemand wist dat ze ging trainen en deze route koos.

Taz blijft in de buurt

Ze neemt pijnstillers in die ze in haar rugzak vond en besluit naar de bodem van de canyon te kruipen, en van daar de 3 mijl naar de Amasa Black Trail in de hoop dat iemand haar ziet. Maar na 5 uur ploeteren is ze nog niet verder dan een kwart van een mijl. Het is ondertussen ’s middags 5 uur en in de woestijn zakt de temperatuur. ’s Nachts probeert Danielle zich warm te houden en ziet ze meer sterren dan ze ooit heeft gezien. Gelukkig blijft Taz steeds bij haar. Dat ze niet helemaal alleen is geeft steun en morele support. Maar omdat Taz ook haar enige kans is op overleven probeert ze Taz weg te sturen, om hulp te halen.

Lees het hele verhaal

En ja, hoe het verder gaat? Het hele waargebeurde verhaal kun je (in het Engels) lezen op de site van Runners World. Hoewel Danelle dacht dat niemand haar uit deze verborgen canyon zou komen redden, speelt haar geliefde Taz in dit verhaal een belangrijke rol. Zoals zij hem ooit uit het asiel redde, redt hij haar.

Is het een mooi kerstverhaal of niet?



Misschien vind je dit ook interessant


Pin It on Pinterest

Share This