Mijn woefje is best keurig. Geeft netjes een pootje als je er om vraagt, bedelt niet, wringt zich niet langs me als we naar buiten gaan. Dus wat er nu gebeurde was er één in de categorie ‘doet ’ie nooit’

Het is rond lunchtijd als ik vanuit de keuken naar de woonkamer loop. Mijn blik gaat naar buiten en dan zie ik iets waarbij ik me afvraag of ik het wel goed zie. Dat lijkt wel een ienieminie mini-me van mijn eigen woef, daar op het grasveld. Echt? Een blauwschimmel Engelse Cocker Spaniel-pup? Die zie je zo zelden en zijn zo superschattig dat ik me niet kan inhouden. Ik schiet een jas aan en moet dat hondje even bewonderen.

Te leuk die pup

Ja, irritant. Ik weet het. Maar ik hou mezelf maar voor dat die nieuwbakken baasjes zo trots zijn dat ze hun pup – 11 weken oud blijkt – graag even showen. En dat ik na 2 minuten echt weer weg ben. Don’t overdo it.

En zo gaat het ook. Even een kort praatje. Vertellen dat ik er thuis precies zo een heb. Maar dan wel wat jaren ouder. Wat voor een leuke hondjes het wel niet zijn. De pup even aaien en bewonderen –  prachtige lange wimpers – en weg ben ik.

Wat is hier nou aan de hand?

Bij binnenkomst staat mijn woef in de woonkamer met een kop die naar beneden hangt. Voelt hij zich nou niet lekker? Het ziet er typisch uit. Hij likt z’n poot én het kleed? Het kwartje valt zelfs die eerste nanoseconde niet als ik het etensbord op de stoelzitting zie staan met kruimels van boterhammen.

En dan valt het. Mijn woef, die in huis zo ontzettend goed van andermans eten kan afblijven, heeft in 2 minuten tijd 2 bruine boterhammen met hummus weggewerkt. Geen spoor meer van te ontdekken. Zelfs geen hummus-laagje op het kleed. Wat een boef! Ik schiet ervan in de lach.

Doet ‘ie nooit

Boterhammen vindt mijn woef superlekker. Dat weet ik, want er ligt nog wel eens wat op het grasveld waar ik hem regelmatig uitlaat. Maar binnen heeft hij al die jaren nog nooit aan eten gezeten dat niet van hem is. Ik test hem zelfs wel eens. Door even wat op de salon-kist te zetten, die dezelfde hoogte heeft als de stoelzitting waar het bord met brood haastig was achtergelaten. Ik kan dan rustig even een kwartier verdwijnen. Hij zit er dan keurig naast, maar blijft van het eten af. Zelfs van die boterham met kaas. Maar ja, de salon-kist is voor hem blijkbaar wat anders dan de stoelzitting. Dus zeg nooit, nooit. 😉

Ook lezen:

Pin It on Pinterest

Share This